หมวด 5.1 วัตถุออกซิไดซ์

หมวด 5.2 ออร์แกนนิคเปอร์ออกไซต์

สัญลักษณ์ : เปลวไฟอยู่เหนือวงกลมสีดำ
สีพื้น   : เหลือง
ตัวเลข   : "5.1" อยู่มุมล่าง

สัญลักษณ์ : เปลวไฟอยู่เหนือวงกลมสีดำ
สีพื้น   : เหลือง
ตัวเลข   : "5.2" อยู่มุมล่าง

หมวด 6.1 วัตถุมีพิษ

หมวด 6.2 วัตถุติดเชื้อ

สัญลักษณ์ : หัวกระโหลกไขว้สีดำ
สีพื้น   : ขาว
ตัวเลข   : "6" อยู่มุมล่าง

สัญลักษณ์ : รูปวงเดือน 3 วง ซ้อนทับบนวงกลมสีดำ
สีพื้น   : ขาว
ตัวเลข   : "6" อยู่มุมล่าง

<>

สัญลักษณ์  : หลอดแก้วกับมือสีดำ
สีพื้น  : ครึ่งบนสีขาว,ครึ่งล่างสีดำ
ตัวเลข  : "8" อยู่มุมล่าง

<>

สัญลักษณ์  : หลอดแก้วสลับแถบขาว
สีพื้น  : ครึ่งล่างสีขาว
ตัวเลข  : "9" อยู่มุมล่าง

จุดมุ่งหมายของการติดฉลากและแถบสีแสดงระดับความเป็นพิษ

ฉลากเป็นสื่อสำคัญ ซึ่งบริษัทผู้ผลิตใช้ในการติดต่อให้รายละเอียดต่าง ๆ แก่เกษตรกรผู้ใช้สารเคมีป้องกันกำจัดศัตรูพืชและสัตว์ หรือวัตถุอันตรายทางการเกษตร เพื่อจะได้ทราบถึงประโยชน์ วิธีใช้ และข้อควรระวังต่าง ๆ ส่งผลให้มีการใชัวัตถุอันตรายทางการเกษตรอย่างมีประสิทธิภาพและปลอดภัย จุดมุ่งหมายเพื่อเป็นข้อมูลแก่ผู้ใช้ และผู้เกี่ยวข้องได้ทราบว่า

·  ผลิตภัณฑ์นั้นมีประโยชน์ในการใช้อย่างไร

·  ควรใช้ในอัตราเท่าใด และวิธีใดจึงจะให้ผลในการควบคุมศัตรูพืชและสัตว์

·  จะต้องเก็บรักษาผลิตภัณฑ์อย่างไร จึงจะมีคุณภาพ

·  จะมีอันตรายต่อผู้ใช้ ผู้เกี่ยวข้อง และสิ่งแวดล้อมอย่างไร

·  ควรป้องกัน ระมัดระวังอันตรายขณะใช้อย่างไรบ้าง

·  เมื่อได้รับพิษภัยจากสารที่ใช้ จะต้องปฏิบัติตัวอย่างไร

ข้อมูลบนฉลากวัตถุอันตรายทางการเกษตร

·  ชื่อการค้าของผลิตภัณฑ์ ,ชื่อสามัญ,ชื่อวิทยาศาสตร์ของสารสำคัญ

·  อัตราส่วนผสม และลักษณะของผลิตภัณฑ์ (EC,WP,WSC,SP,G)

·  ประเภทการใช้ (กำจัดแมลง,โรค,วัชพืช)

·  ประโยชน์ วิธีใช้ วิธีเก็บรักษา พร้อมคำเตือน

·  อาการเกิดพิษ การแก้พิษเบื้องต้น คำแนะนำให้ไปพบแพทย์ พร้อมฉลากและคำแนะนำสำหรับแพทย์ (ถ้ามี)

·  ชื่อผู้ผลิต และชื่อผู้จำหน่าย สถานที่ตั้งทำการ โรงงาน

·  ขนาดบรรจุ

·  เดือนปีที่ผลิต หรือวันหมดอายุการใช้ (ถ้ามี)

·  ทะเบียนวัตถุอันตรายเลขที่

·  เครื่องหมายและข้อความแสดงคำเตือนให้ระมัดระวังอันตราย

นอกเหนือจากฉลากแล้ว ยังมีแถบสีกำหนดระมัดความเป็นพิษของวัตถุอันตราย ทางการเกษตรตามความสามารถ
ในการก่อให้เกิดอันตรายตามประกาศกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เรื่องฉลากและระดับความเป็นพิษของวัตถุอันตราย และได้แบ่งระดับความเป็นพิษออกเป็น 4 ชั้น โดยใช้แถบสีเป็นสิ่งกำหนดดังนี้

ชั้น 1 เอ หมายถึง วัตถุอันตรายทางการเกษตรที่มีพิษร้ายแรงมาก (แถบสีแดง)

ชั้น 1 ปี หมายถึง วัตถุอันตรายทางการเกษตรที่มีพิษร้ายแรง (แถบสีแดง)

ชั้น 2 หมายถึง วัตถุอันตรายทางการเกษตรที่มีพิษปานกลาง (แถบสีเหลือง)

ชั้น 3 หมายถึง วัตถุอันตรายทางการเกษตรที่มีพิษน้อย (แถบสีน้ำเงิน)

ทั้งนี้เพื่อความสะดวกแก่ผู้ใช้และผู้ที่เกี่ยวข้อง  จะได้ทราบว่าผลิตภัณฑ์ที่ตนใช้อยู่นั้นมีอันตรายมากน้อยเพียงใด  ควรระมัดระวังในการป้องกันอันตรายอย่างไร

การอ่านฉลากภาชนะบรรจุวัตถุอันตรายทางการเกษตร

การอ่านฉลากภาชนะบรรจุวัตถุอันตรายทางการเกษตร เป็นการแนะนำรายละเอียดบนฉลาก 4 ส่วน คือ

·  ข้อมูลและรายละเอียดของสาร ประกอบด้วยความเข้มข้นของสารสูตร ปริมาณบรรจุ ทะเบียนวัตถุอันตราย ชื่อสารเคมี และสารออกฤทธิ์

·  ข้อควรระมัดระวังและคำเตือน ได้แก่ วิธีการเก็บรักษา ข้อควรปฏิบัติระหว่างผสมหรือฉีดพ่น

·  ข้อควรปฏิบัติหลังการใช้สาร วิธีทำลายภาชนะบรรจุ อาการเกิดพิษการแก้พิษเบื้องต้น

·  คำแนะนำในการใช้ ได้แก่ อัตราการใช้ วิธีการใช้ และข้อควรระวังในการใช้

แถบสีแสดงความเป็นพิษของวัตถุอันตรายทางการเกษตร

สัญลักษณ์แสดงวิธีปฏิบัติในการใช้วัตถุอันตรายทางการเกษตร

ให้เก็บมิดชิดพ้นมือเด็ก

ให้ชำระล้างหลังจากการใช้

เป็นอันตรายต่อสัตว์เลี้ยง

เป็นอันตรายต่อปลาและสัตว์น้ำห้ามเททิ้งในแหล่งน้ำ

สวมอุปกรณ์ป้องกันตา

สวมอุปกรณ์ป้องกันจมูกและปาก

สวมหน้ากากป้องกันไอพิษ

สวมถุงมือป้องกันการสัมผัสถูกมือ

สวมผ้ากันเปื้อน เพื่อป้องกันอันตรายต่อผู้ใช้

สวมชุดป้องกันวัตถุอันตรายตลอดตัวผู้ใช้ขณะฉีดพ่นหรือใช้

สวมรองเท้าป้องกันเท้า

พิษร้ายแรงมาก

พิษร้ายแรง

อันตราย

ระวัง

เป็นสารหรือส่วนผสมของสารใดๆ  ที่ได้จากการสังเคราะห์ขึ้น  หรือที่ได้จากธรรมชาติ มีประสิทธิภาพในการป้องกันควบคุมและทำลาย ศัตรูพืช ได้แก่ โรคพืช แมลง วัชพืช ศัตรูสัตว์ ได้แก่ เชื้อโรค แมลง ปาราสิต ศัตรูมนุษย์ ได้แก่ เชื้อโรค แมลงและสัตว์ที่เป็นพาหะนำโรค สามารถแบ่งตามลักษณะการใช้ประโยชน์ได้ 5 กลุ่ม ใหญ่ คือ

สารกำจัดแมลง

แบ่งตามกลุ่มของสารเคมีได้เป็น กลุ่มออร์แกโนฟอสเฟต กลุ่มคาร์บาเมท กลุ่มออร์แกโนคลอรีน กลุ่มไพรีทรอยด์ กลุ่มสารรมควันพิษ เช่น คาร์บาริล มาลาไธออน เอ็นโดซัลแฟน ไซเปอร์เมทธิล เมธิลโบรไมด์ เป็นต้น

สารกำจัดวัชพืช

เช่น ไกลโฟเสท อะทราซีน พาราควอท

สารกำจัดเชื้อรา

เช่น ซัลเฟอร์ คอปเปอร์ ไซเนป นีโนมิล คาร์บอกซิน

สารควบคุมการเจริญเติบโตของพืช

เช่น เอทธิลลีน ตามิโนโซด์

สารอื่น ๆ ได้แก่

สารกำจัดหนู เช่น ฟลูโดมาเฟน ราคูมิน ซิงค์ฟอสไฟด์

สารกำจัดหอยเช่น เมทัลดีไฮด์ ไบลัสไซด์ นิโคซาไมด์

สารกำจัดไรและไส้เดือนฝอย เช่น นีมากอน โบโมโพรไพเลต

การนำวัตถุอันตรายทางเกษตรมาใช้ก็เพื่อควบคุม  ป้องกัน  และกำจัดศัตรูที่ก่อให้เกิดความเสียหาย
ต่อผลผลิตทางการเกษตร ปัจจุบันมีปริมาณการใช้เพิ่มสูงขึ้นทุกๆ ปี และมีปริมาณภาชนะบรรจุเพิ่มขึ้น
เช่นเดียวกัน ก่อให้เกิดปัญหาการกำจัดทำลาย  ซึ่งการจัดการที่ไม่ถูกต้อง โดยการทิ้งในแหล่งน้ำ
หรือทิ้งรวมไปกับขยะมูลฝอย จะมีผลกระทบต่อมนุษย์และสิ่งแวดล้อม  ทำให้วัตถุอันตรายทางการเกษตรม
ซึ่งมีคุณสมบัติเป็นวัตถุมีพิษมีการตกค้างในดิน  น้ำใต้ดิน  แหล่งน้ำธรรมชาติ  และถ่ายทอดไปยังสิ่งมีชีวิต
และเกิดพิษสะสมเป็นอันตรายต่อสุขภาพมนุษย์ได้

หลักการกำจัดวัตถุอันตรายทางการเกษตรและภาชนะบรรจ

·  1. อย่าทิ้งรวมไปกับขยะมูลฝอยทั่วไป

·  2. ไม่นำไปใช้บรรจุสิ่งของอื่น ๆ และไม่ขายต่อให้กับพ่อค้ารับซื้อของเก่า

·  3. ไม่นำไปเผา ผังดิน หรือทิ้งลงท่อระบายน้ำ หรือแหล่งน้ำ สาธารณะ

·  4. ไม่นำภาชนะบรรจุไปล้าง และรวบรวมเก็บไว้ในพื้นที่เฉพาะแยกจากอาคารที่พักอาศัย
ให้อยู่ในสภาพภาชนะบรรจุเดิมรอการเก็บไปกำจัดอย่างถูกวิธี หรือคืนภาชนะบรรจุเดิมให้กับตัวแทน
จำหน่ายเพื่อบรรจุสารเคมีตัวเดิมซ้ำอีก

 

ปัจจุบันการเรียกคืนภาชนะบรรจุกลับไปยังตัวแทนจำหน่ายหรือผู้ผลิต  หรือการเรียกเก็บขนและนำไปกำจัด
อย่างถูกวิธียังไม่มีการดำเนินการ  ดังนั้นการป้องกันผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมที่จะเกิดขึ้นได้จากวัตถุอันตรายทางการเกษตรและ
ภาชนะบรรจุในพื้นที่เกษตรกรรมสามารถทำได้โดยการกำจัดและฝังกลบอย่างถูกอย่างถูกวิธี

ขั้นตอนและวิธีกำจัดที่เหมาะสมสำหรับเกษตรกร

·  นำขวดแก้ว ถังแกลลอนพลาสติกหรือถังเหล็กไปล้างน้ำ 3 ครั้ง และนำน้ำที่ปนเปื้อนวัตถุอันตรายทางการเกษตรไปฉีดพ่นในแปลงเพราะปลูก

·  ทำลายขวดแก้ว ถังแกลลอนพลาสติก ถังเหล็ก ถุงกระดาษให้อยู่ในสภาพที่ไม่สามารถนำกลับมาใช้ได้อีก

·  นำไปฝังกลบในดิน

เลือกพื้นที่ฝังกลบ

·  ให้มีระยะห่างอย่างน้อย 50 เมตร จากแหล่งน้ำและที่พักอาศัย

·  ต้องน้ำท่วมไม่ถึง และไม่ต่ำกว่าระดับน้ำใต้ดิน

วิธีการฝังกลบ

·  ขุดหลุมลึกอย่างน้อย 1 เมตร และรองก้นหลุมด้วยปูนขาวเพื่อลดความเป็นพิษของสารเคมี

·  นำภาชนะบรรจุฝังและโรยปูนขาวสลับเป็นชั้นๆ ความหนาแต่ละชั้นประมาณ 10 -15 เซนติเมตร

·  ปิดกลบชั้นสุดท้ายด้วยดินหนา 50 เซนติเมตร ให้อยู่ในระดับเสมอกับพื้นดินเดิม

·  ติดป้ายข้อความ "อันตราย" และล้อมรั้ว

ความสำคัญของอุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล

ไอ ระเหย ก๊าซ ฝุ่น ฟูม และอนุภาคของสารเคมี ทำให้บุคลากรที่เข้าไปทำงานเลี่ยงต่ออันตราย ด้วยเหตุนี้บุคลากรที่ทำงานในพื้นที่จึงต้องสวมใส่อุปกรณ์ทุกครั้งที่เข้าไปใกล้พื้นที่นั้น โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อกัน หรือแยกคนจากอันตรายทางเคมี อันตรายทางกายภาพ และอันตรายทางชีวภาพ และเป็นการป้องกันผู้สวมใส่จากการบาดเจ็บ หรือการได้รับอันตราย

อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล ในการทำงานกับสารเคมี
ประกอบด้วย

1.ชุดสวมใส่ป้องกันสารเคมี มีหลายชนิด
ชนิดขึ้นเดียว หรือ 2 ขึ้น หรือชุดทนทานใช้ครั้งเดียวทิ้ง
เป็นชุดห่อหุ้มทั้งร่างกายมิดชิดรองเท้าและถุงมืออาจอยู่ติดกับ
ชุดหรือเป็นชิ้นเดียวกับชุด ใช้ป้องกันก๊าซ ฝุ่น ไอระเหย
และการกระเด็นของสาร